gavarahaber.com

Gurbette yaşamak, sadece başka bir ülkede var olmak değil; aynı zamanda insanın hem kendisiyle hem de çevresiyle yüzleştiği bir sınavdır. Ama ne yazık ki, bu sınavda birçok kişi sınıfta kalıyor. Avrupa’daki bazı göçmen topluluklarında yıllardır burada olmanın verdiği yerleşmişlik, çoğu zaman kişisel gelişim yerine sıradanlıkla örtüşüyor. Dil hâlâ tam oturmamış, kitap okunmuyor, dünyaya dair vizyon geliştirilmemiş; ama yeni gelen bir üniversite mezunu fikirlerini ortaya koyduğunda hemen küçümseniyor. “Sen daha ne bilirsin?” veya “Burada yeni geldiğine göre sustur kendini” gibi cümlelerle bastırılıyor. Bu sadece bireysel kibir değil, toplumsal ilerlemeyi engelleyen, fikir üretimini boğan bir zihinsel kilittir.

Ben burada, Avrupa’da, birçok kez dolandırıldım. Fitneci, dedikoducu, hazımsız insanlar… Bunların çoğu sahtekarlığı yaşam biçimi hâline getirmiş, kendi haksız kazançlarını kendilerine hak gibi sunuyor. Mitomani gibi davranıyor, topluluk içinde kendilerini aklamaya çalışıyorlar. İş beğenmiyor, devlete sırtını dayıyor, hakkını aramıyor ama haksız kazançlarını meşrulaştırıyorlar. Yüzlerce iş imkânı varken “Ben hastayım, çalışmayacağım” diyebiliyorlar. Bu, hem güveni zedeliyor hem de dürüst insanları yıldırıyor. Gurbette bu kişiler, fırsatları sabote ederek hem kendilerini hem topluluklarını geriye çekiyor.

Yıllarını burada geçirmiş gurbetçilere baktığınızda, yerleşmişliğin çoğu zaman gelişimle değil, sıradanlıkla örtüştüğünü görüyorsunuz. Dil hâlâ tam oturmamış, kitap okunmuyor, vizyon eksik… Ama en önemlisi, bazıları yeni gelenleri tehdit olarak algılıyor. Bu algı, kıskançlık ve kompleksle besleniyor: Eğer ben gelişmediğim için dışarıdan gelen bilgiyi sindiremezsem, onu bastırmak zorunda hissediyorum. Namaz kılıyor, ibadetini yapıyor ama sözleri ve davranışlarıyla hem dini hem ahlaki değerleri çarpıtıyor; iş hayatında ve topluluk içinde adaletsizliği meşrulaştırıyor. Bu kişiler yüzünden hem birey hem topluluk kaybediyor, fırsatlar boşa gidiyor.

Gurbette yaşamak fırsatlarla dolu; ama bu fırsatları değerlendirmek, kendimizle yüzleşmek ve sürekli öğrenmekle mümkün. Bilgi, diploma veya yılların süresi tek başına değer yaratmaz. Önemli olan arayış, öğrenme isteği ve gelişim niyetidir. Biz birbirimizin bilgisini küçümsemek yerine paylaşmalı, sahtekarlık ve ikiyüzlülüğe göz yummadan, toplumsal ve bireysel olarak birlikte yükselmeliyiz. Gurbette, sadece yeni bir coğrafya değil; aynı zamanda kendimizi ve çevremizi sınadığımız bir aynadır. Bu aynada dürüstçe bakmayı öğrenmezsek, kaybedecek olan yine biz oluruz.

Selam ile..